Helenismos

Provén do grego αστρολογία, de ἄστρον  , ‘estrela’ e λόγος ‘palabra, estudo’, é dicir, estudo dos ceos.

A astroloxía é un conxunto de crenzas que pretende coñecer e predicir o destino das persoas, e con ese coñecemento pronosticar os sucesos futuros. Supón chegar a ese coñecemento mediante a observación da posición e o movemento dos astros. As persoas que practican a astroloxía sosteñen que as posicións destes exercen influencia ou teñen correlación cos trazos da personalidade da xente, os sucesos importantes das súas vidas, e incluso as súas características físicas.

Deriva do prefixo grego ἀν-, "non" e a raíz do verbo ἄρχω, "gobernar". A súa tradución literal é «sen goberno». Designa unha situación política ou social na que ningún individuo exerce autoridade algunha sobre outros. Pódese considerar como unha orde libre desexable ou como un caos a evitar. É definida no seu sentido positivo e político ("anarquía positiva"), como unha forma de vida política ou modelo social que consiste na asociación libre de individuos igualmente soberanos, asociacións normalmente baseadas nos principios de respecto mutuo das liberdades individuais e na cooperación voluntaria. En resumo, refírese a asociacións autoorganizadas, estables e conscientes. Historicamente a tendencia á anarquía expresouse a través do anarquismo.

Gústame moito esta palabra, pois se o home non fose un lobo para o home, poderiamos vivir anarquicamente, respectando as nosas liberdades e dereitos, mais só é unha fermosa utopía…

A espeleoloxía (do grego σπήλαιον, que significa cova, e λόγος, tratado), é unha ciencia cuxo obxecto é o estudo das cavidades subterráneas.
Considerado o pai desta disciplina,o francés Édouard Alfred Martel (1859-1938) iniciou as primeiras exploracións científicas e no 1895 fundou a Sociedade Espeleolóxica.

Do grego δημαγογία, de δῆμος, pobo, e ἄγω, conducir.

Dexeneración da democracia consistente en que os políticos, mediante concesións e afagos aos sentimentos elementais dos cidadáns, tratan de conseguir ou manter o poder.

Desta forma tamén considérase como demagoxia esa oratoria que permite atraer cara aos intereses propios as decisións dos demais utilizando falacias ou argumentos aparentemente válidos que, porén, tras unha análise das circunstancias, poden resultar inválidos ou simplistas.

(Poñería un exemplo de demagoxia barata pero penso que é mellor que non o faga. Jajaja!)

Do étimo grego πᾶς, πᾶσα, πᾶν, todo e κράτος, forza. Era unha competición dos xogos olímpicos na antiga Grecia que consistía nunha combinación de boxeo e loita. Os gregos atribuían a súa invención a Teseo, cando se enfrontou ao Minotauro; ou a Heracles, na súa loita co león de Nemea. Máis ou menos estaba permitido todo: labazadas, pisotóns cos pes, etc., nin os xenitais eran respectados. Poñer cambadelas, coller o adversario e lanzarse sobre el foi unha práctica do mais normal. Ataques como pegarlle unha patada ao opoñente na barriga estaban perfectamente permitidas. Igual que facer as tesoiras, posto que así, tendo enlazado o abdome coas pernas, as dúas mans quedaban libres para asfixiar ao rival. Esta táctica foi precisamente a que lle custou a vida ao campión olímpico Arriquión de Figalia. Os golpes na cara, a aplicación de presas de estrangulación, a rotura e a dislocación de membros tamén eran técnicas de moito éxito. As regras só penalizaban morder e sacar os ollos, meter os dedos  no nariz ou na boca do opoñente; e o combate duraba ata que un dos opoñentes desistía, o cal se sinalaba levantando un dedo. Ao igual que no boxeo e a loita, esta competición tiña divisións separadas para xoves e adultos.

Como anécdota o médico Galeno, burlándose da agresividade dos atletas, deulle un premio a un asno por destacar nos pisotóns.

Pois elixín este helenismo porque debía ser moi desagradábel ver unha loita así, mais tamén os loitadores tiñan que desafogarse moito...jaja.

Dο griego πολύς : moito e ἀνήρ, ἀνδρός: home. Condición infrecuente, análoga á polixinia, na cal unha soa muller pode estar ao mesmo tempo en matrimonio con varios homes.

As formas máis notorias de poliandria observáronse na Creta antiga, nas etnias tradicionais do Tíbet, entre os inuit, ou entre a etnia matriarcal dos mosso, residentes inmediatamente ao este do Tíbet. En todos os casos coñecidos a poliandria débese a que nas poboacións onde se practicou existiu unha alta tasa de masculinidade, un "exceso" numérico de varóns en relación ao de mulleres, e os varóns de tales etnias non puideron "adquirir" mulleres doutras etnias. A alta tasa de masculinidade entre as etnias en cuestión case sempre foi ocasionada polo infanticidio das mulleres neonatas, de modo que corresponde evitar a crenza segundo a cal a poliandria se corresponde "sempre" con sociedades matriarcais (case sempre sucede o contrario). En xeral a poliandria foi practicada compartindo varios irmáns a unha mesma muller.

(Escollín este helenismo porque me parece un dos máis curiosos... quen puidera... jajaja)

O termo megálito aplícase a grandes pedras usadas, tipicamente na prehistoria, para construír, ben por si soas ou xunto con outras pedras, unha estrutura ou monumento. A palabra megálito procede das palabras do grego antigo μέγας, grande e λίθος, pedra.

Considérase que moitos megálitos puideron ter un propósito de determinación de datas de sucesos astronómicos importante, tales como solsticios e equinoccios. Aínda que en sentido literal podemos encontrar construcións megalíticas en todo o mundo, desde o Xapón aos xigantes da Illa de Pascua, megalitismo emprégase para designar o fenómeno cultural localizado no Mediterráneo occidental e a Europa atlántica, e que se produce desde finais do Neolítico até a Idade de Bronce, caracterizado pola realización de construcións arquitectónicas con grandes bloques de pedra escasamente desbastados chamados megálitos.

Este fenómeno caracterízase esencialmente pola construción de tumbas do tipo "dolmen", dentro das cales se enterran sucesivamente os falecidos do grupo, apartándose coidadosamente os ósos dos anteriores defuntos (enterramentos colectivos). O monumento megalítico más coñecido é Stonehenge, observatorio prehistórico do sur de Inglaterra.

Unha triloxía é un conxunto de tres obras artísticas (novelas, películas...) que forman unha unidade en base a algún elemento do seu contido: continuidade argumental, coincidencia do protagonista, etc.

É un termo de orixe grega (tri-loxía, de τρεῖς e λόγος: "tres textos") co que se designaba na Grecia clásica o conxunto de tres traxedias presentadas a concurso por cada un dos autores que competían por conseguir o premio nos certames que se celebraban nas festas en honor de Dioniso. Cada concursante presentaba, ademais, un drama satírico, de onde, á súa vez, procede o termo tetraloxía.

Un exemplo de triloxía de películas é O señor dos aneis.

Do grego ὄνυξ,-υχος, ‘unlla’ e φαγεῖν, ‘comer’. É o hábito de morderse ou comerse as unllas dun mesmo. Preséntase en estados de ansiedade que poden estar asociados co nerviosismo e o estrés. Unha vez establecido como conduta habitual, pode ser desencadeado pola fame, aburrimento e inactividade . Tamén pode ser un síntoma dalgunha desorde mental ou emocional, nese caso, o seu nome clínico é onicofaxia crónica. Morderse as unllas pode resultar moi negativo pois se transportan os xermes que se agochan baixo as unllas á boca ou viceversa, levando á inchazón do dedo e, en casos extremos, ao pus.O mordedor compulsivo de unllas adoita comerse tamén a cutícula e a pel dos arredores, provocándose feridas por onde pode sufrir infeccións oportunistas micróbicas e virais.Ademais, danarse a pel ou unllas pode levar á ansiedade pola aparencia das mans. O hábito crónico de morderse as unllas é prexudicial a longo prazo para a substancia adamantínea frontal dos dentes, aumentando a carie nas zonas afectadas. Que arrepío morderse as unllas, non? Se mo advertisen antes…agora creo que xa é tarde…